Pocałunek Putina (Lise Birk Pedersen, 2012)

putins-kiss-movie-poster

Pocałunek Putina, to doskonały duńsko-rosyjski dokument nakręcony przez Lise Birk Pedersen. Dokument opowiadający o proputinowskiej młodzieżówce Nasi i jednej z jej liderek, Maszy Drokovej.

19-letnia Masza na jednym z obozów zorganizowanych przez Naszych, uwiedziona osobistym urokiem [wówczas] premiera Putina, złożyła na jego policzku tytułowy pocałunek… Pocałunek na znak podziwu, uwielbienia i politycznego oddania dla ex-oficera KGB i głównego gwałciciela wolności i wszelkich swobód w Rosji.

Nasi, to perfekcyjnie działająca maszynka do krzywienia moralno-politycznych kręgosłupów młodzieży w Rosji. Maszynka perfekcyjnie sterowana przez Kreml i zawsze dyspozycyjna, gdy trzeba wyjść na ulicę i demonstrować przeciwko wszelkim opozycyjnym ruchom. Jest to młodzieżówka sterowana odgórnie, ruch masowy zorganizowany na wzór totalitarny, przy czym okraszony współczesnymi psychospołecznymi akcentami manipulacji. Nasi, jako ruch młodzieżowy posiada olbrzymie wpływy, pancerny budżet i błogosławieństwo samego Putina.

W takiej właśnie strukturze Masza pnie się ku górze – szczebel po szczeblu. W młodym wieku staje się w Rosji polityczną celebrytką, prowadzi własne talk-show, ma wypasiony apartament w dobrej dzielnicy Moskwy, jest wszędzie rozpoznawalna i bezwarunkowo oddana Putinowi, który jest dla niej absolutnym wzorem męstwa i egzemplifikacją idealnego przywódcy. Masz Drokova jest osobą niezwykle inteligentną, acz politycznie absolutnie oddaną, jeśli idzie o działalność na rzecz Naszych i Putina.

Polityczny los zetknie ją jednak z antykremlowską opozycją i z Olegiem Kashinem – antyputinowskim blogerem i niezależnym dziennikarzem, znanym z ostrej krytyki zarówno Kremla, jak i Naszych, których (nie bez powodu) porównuje do hitlerowskiej młodzieżówki [na marginesie: porównanie do sowieckiego Komsomołu również jest na miejscu – strukturalnie i politycznie Nasi są modelowym przykładem masowego ruchu młodzieżowego zorganizowanego na kształt autorytarny, gdzie myślenie krytyczne i indywidualizm bywają – łagodnie mówiąc – niemile widziane).

Kashin drogo płaci za swoje poglądy i rozliczne polemiki z Maszą na forum publicznym (internet, prasa, telewizja, demonstracje…). „Nieznani sprawcy” masakrują go tuż pod jego domem. Cudem udaje mu się przeżyć. To wydarzenie, szeroko komentowane wówczas nie tylko przez nieliczne opozycyjne media w Rosji, jest pewnym momentem przełomowym dla Maszy Drokovej…

* * *

Lise Birk Pedersen nakręciła przejmujący i bardzo sugestywny obraz. W filmie widzimy dwie strony barykady zarówno przez pryzmat ogólnorosyjskiej polityki, jak i z poziomu dwóch ludzi, których politycznie dzieli wszystko, a osobiście łączy wątła nić czegoś na kształt przyjaźni i empatycznego zrozumienia, głęboko ludzkiego odruchu, który może zmienić nie tylko poglądy polityczne, ale również pozwala na mentalne katharsis, na zerwanie kremlowskiej smyczy…

Film bezapelacyjnie warty obejrzenia – dla wszystkich, którzy chcą spojrzeć na współczesny rosyjski zamordyzm polityczny – wyrachowany, czasem siermiężny, ale zawsze bezwzględny.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s